PLEROMETROZJA

Ludzie noszą w sobie bardzo głęboko zakorzenione przekonanie, że są istotami wyjątkowymi. I pod pewnymi względami, rzeczywiście tak jest. Ale, co warto podkreślić, tylko pod pewnymi, a nie wszystkimi względami bez wyjątku. Wiele z naszych zachowań nie odróżnia nas od zwierząt, ale nie lubimy myśleć o sobie w tych kategoriach. Łatwiej przychodzi nam przypisanie cech ludzkich zwierzętom niż odwrotnie, nawet jeśli samo porównanie stawia człowieka w dobrym świetle. Stwierdzenie: „Ten pies ma takie ludzkie spojrzenie” ma wydźwięk pozytywny, natomiast powiedzenie, że „ktoś jest wierny jak pies”, może godzić w poczucie godności osoby, której poniższe stwierdzenie się tyczy. Chociaż to, co właśnie wysoko cenimy u naszych czworonożnych przyjaciół, to właśnie ich przywiązanie.

 

Ale nie o psach dziś będzie mowa, ale o ....mrówkach.

 

Otóż, tak jak już wcześniej wspomniałam, my ludzie, uważamy się za autorów wielu zjawisk, również tych dotyczących funkcjonowania organizacji. Tymczasem wiele rzeczy zostało wymyślone dużo wcześniej np. przez MRÓWKI. Co na przykład – np. zjawisko PLEROMETROZJI (nazwy oczywiście mrówki nie wymysliły – czego łatwo się domyślić).

 

Zjawisko to najogólniej polega na tym, że w danej organizacji mrówek jest nie jedna, ale kilka królowych. Wielowładztwo jest jednak stanem przejściowym i ma miejsce tylko w czasie zakładania kolonii. Królowe jednoczą się i zawierają pakt o nieagresji jedynie na pewien czas i w ściśle określonym celu. Mianowicie po to, aby w szybkim czasie powiększyć liczebność kolonii i zwyciężyć inne kolonie mrówek. Gdy cel zostanie osiągnięty, dalsze istnienie kilku królowych jest zbędne. Co się z nimi dzieje? Są e l i m i n o w a n e . Oczywiście nie wszystkie. Jedna z nich nadal musi sprawować władzę.

 

Tak sobie myśle, że w polityce zjawisko plerometrozji jest bardzo częste. Różne ugrupowania jednoczą się, żeby zwyciężyć, a potem musi zostać tylko jeden lider, reszta jest eliminowana, choć nie tak drastycznie jak u mrówek. Po prostu okazują się niepotrzebni, spełnili swoją rolę i mogą odejść. Byli, z czego nie zdawali sobie sprawy, jedynie środkami potrzebnymi do osiągnięcia celu. Tak bywa nie tylko w polityce, ale w wielu organizacjach, w których ludzi traktuje się instrumentalnie. Czasami robi się to tak umiejętnie, że osoba ma pełne przekonanie do swojej misji i nie odczuwa żadnego zagrożenia. Czy lepiej to, czy gorzej – to już zostawiam Państwu do refleksji.

 

SSAK - PSYCHOLOG