Musimy knuć!

Każdy knuje, choć się do tego nikt nie przyznaje.

Producenci knują, jak wcisnąć towar klientom, pracodawcy knują, jak wycisnąć z pracownika większą wydajność i jak najmniej mu za to zapłacić, banki knują jak zredukować odsetki i podnieść oprocentowania kredytów.

Chłopak knuje, jak poderwać dziewczynę, a ona, jak go zbyt szybko nie spłoszyć. Rodzice knują jak wyprowadzić swoje dzieci na ludzi i żeby ich to nie zrujnowało czy wprowadziło w ciężką depresję.

Władza knuje, jak się dobrze żywić, aby zbytnio nie schudnąć i żeby przy okazji lud się nie burzył,

a państwo knuje, jak czujnie biec po bieżni, by nikt z konkurentów (czytaj: przyjaciół) go nie wyprzedził albo nie podstawił haka przy pierwszych objawach słabości.

Umiejętność knucia jest bardzo przydatna w życiu. Im ma się większe umiejętności, tym łatwiej i z lepszym efektem się knuje. Do knucia przydatne są też zasoby, zarówno informacyjne, intelektualne jak i materialne.

Knucie polega na tym, aby za wszelką cenę nie sprzedać prawdziwych intencji swojego działania,

a jeszcze lepiej udawać, że się nic nie robi.

Jak w wielu innych przypadkach, knucie ma dwa oblicza:

złe i dobre, albo jak kto woli - etyczne i nieetyczne.

Knucie nieetyczne jest dość powszechne. Polega na wąskim, egoistycznym postrzeganiu swojego interesu, dbaniu tylko o własną korzyść, pomijaniu racji drugiej strony i nieliczeniu się z konsekwencjami dla otoczenia czy środowiska. W celu zatarcia śladów obudowane jest pięknymi i pozornie zrozumiałymi hasłami lub odniesieniami do wyższej konieczności.

Zdarzają się sytuacje, kiedy knujący nieetycznie jest nieświadomy tego, że knuje.

Jest to pewien czynnik łagodzący, jednak nie zwalnia od odpowiedzialności za swoje czyny.

Zarówno niechęć do rozwijania swojej świadomości jak i zła wola mają wspólny negatywny wymiar.

Na drugim biegunie znajduje się knucie etyczne.

Jest ono kompromisem pomiędzy celem i metodą. Siłą i mądrością.

Realizacja własnych potrzeb jest wkomponowana w szersze tło. Dostrzega racje innych. Myśli o skutkach wywieranych na szereg powiązań z innymi zdarzeniami i środowiskiem. Stosuje empatię, szacunek i zasady mądrego współistnienia.

Etyka jest pochodną wewnętrznego rozwoju człowieka.

Powstaje w warunkach pracy nad poszerzaniem horyzontów własnego myślenia, aktywnego szukania życiowej harmonii i przeciwdziałania wpływom przewlekłego stresu, który stał się cechą codzienności. Przydatna jest umiejętność tonowania swoich emocji i oczyszczania umysłu z negatywnych myśli. Nie może się utrwalać bez rozwijania technik wspierania pozytywnego myślenia.

Knucie etyczne zmienia nas i świat na lepsze. Włożony wysiłek zwraca się wielokrotnie. Na naszych oczach pojawiają się rozwiązania, które nas zaskakują swoim pięknem i mądrością. Nikt nie traci a wszyscy zyskują.

Knujmy więc etycznie.

Musimy knuć!

Przemysław Koberda