Kierunki motywacji
|
 |
|
|
Artykuły z tej kategorii: |
 |
 |
|
|
Polecane szkolenia: |
|
|
„Prawdziwy akt odkrywczy nie polega na odkryciu nowych lądów, ale na umiejętności widzenia w nowy sposób.”
Marcel Proust.
Dość oczywista prawda mówi, że każdy z nas jest do czegoś zmotywowany - nie zawsze jednak wiadomo do czego. Jeśli wiemy jakie preferencje mają nasi pracownicy, lepiej możemy wykorzystać ich potencjał. Z drugiej jednak strony wiemy, że nadgorliwość bywa równie niebezpieczna co całkowity brak zaangażowania. Co robić z jednym i drugim rodzajem motywacji? - oto pytanie, z którym prędzej czy później zetknie się każda osoba kierująca pracą zespołu.
Kierunek motywacji
Wyobraź sobie, że prezentujesz przed dość licznym zespołem cele działań na najbliższy rok - część z nich wymaga podjęcia nowych zadań. Szybko zauważysz, że różne osoby w różny sposób reagują na twoje słowa. Część z nich kiwa głowami, chętnie włącza się do dyskusji a nawet rozwija twoje pomysły. Inne osoby przez dłuższy czas siedzą cicho nieznacznie kręcąc głowami, by po pewnym czasie wyrazić swoje wątpliwości słowami typu: „Nie wiem, czy to się uda?”. Czasem spotkamy też ludzi wyrażających swój sprzeciw w bardziej gwałtowny sposób.
Te dwa rodzaje reakcji są wyrazem dwóch odmiennych stylów motywacyjnych. Pierwszy z nich określamy mianem motywacji do. Osoby charakteryzujące się tym stylem są nastawiane na zdobywanie przyjemności, nagród, celów. To one z reguły podchwytują pomysły, angażują się w nowe przedsięwzięcia. Dobierają takich przyjaciół i taką pracę, która będzie ich odpowiednio stymulowała. Czasem jednak ludzie wykazują tak silną motywację do, że nie myślą nawet o problemach, jakie mogą powstać po drodze. Taki typ myślenia „gaz do dechy” prowadzić może nie tylko do minimalizowania potencjalnych problemów lecz także do silnych konfliktów w zespole. Osoby takie często nie są w stanie zaakceptować innego stylu pracy u współpracowników.
Drugą skrajność prezentują te osoby, których motywacja od jest tak silna, że nie są w stanie zaakceptować jakiegokolwiek ryzyka. Będą oni tak uważnie podchodzić do każdego problemu, który pojawi się na ich drodze, że tracą z oczu cel, do którego zmierza cały zespół. Ten rodzaj motywacji wiąże się przede wszystkim z chęcią uniknięcia przykrości z powodu straty, niepowodzenia oraz strachem przed możliwością wystąpienia bólu. Chodzi tu przede wszystkim o to, by oddalić się od źródła zagrożenia. W rezultacie osoby takie tracą dużo energii na odsuwanie sytuacji zagrażających. Gdy im się to uda ich ogólna motywacja wyraźnie maleje - do czasu wystąpienia następnego zagrożenia. W ten sposób ich uwaga skupia się na tym czego nie chcą a rzadko koncentrują się na tym co chcieliby osiągnąć. Z dość oczywistych względów postawa taka wydaje się nie sprzyjać realizacji celów zespołowych. Zadaniem zespołów pracowniczych jest przede wszystkim działać a nie koncentrować się wyłącznie na minimalizowaniu ryzyka.
Jak wykorzystywać kierunek motywacji
Podstawową umiejętnością każdego menedżera powinno być diagnozowanie stylu motywacyjnego poszczególnych pracowników i wykorzystanie tej informacji w planowaniu pracy. Pamiętajmy, że styl motywacyjny jest względnie trwałą cechą większości ludzi jednak poszczególne zadania czy czynności mogą wywoływać postawy całkowicie odmienne od obserwowanych na co dzień.
Na pierwszy rzut oka wydaje się, że osoby z motywacją do są znacznie bardziej przydatne w realizacji projektów zawodowych. Dlatego też oferty pracy pełne są ogłoszeń dla ambitnych, zmotywowanych do sukcesu etc. Zapominamy przy tym często, że realizacja wielu projektów wymaga dużej koncentracji, dbałości o szczegóły, umiejętności rozwiązywania problemów. Dewizą wielu osób z motywacją od jest „bądź doskonały”. To oni pierwsi zauważają problemy i mówią - „chyba musimy się tym zająć”. Jeśli uda im się go rozwiązać czują się szczęśliwi. Z drugiej strony ludzie zmotywowani do preferują szybką pracę nastawioną na osiąganie konkretnych wyników. Lubią oni wytyczać sobie cele, plany i z entuzjazmem próbują je realizować.
Każdy menedżer powinien uważnie przemyśleć możliwość wykorzystania tych preferencji. Po pierwsze warto pozwolić, by osoby z motywacją do uruchomiły swoją wyobraźnię oraz entuzjazm przy określaniu celów i strategii ich osiągania. Na tym etapie warto niemal fizycznie oddzielić ich od ostrożnych osób z motywacją od. Ich zadaniem powinna być szczegółowa analiza powstałego projektu oraz odkrycie tego, co może nas powstrzymać od dotarcia do celu, rozpoznanie potencjalnych zagrożeń i znalezienie sposobów ich uniknięcia. Angażując w ten sposób obydwa kierunki motywacji doprowadzamy do tego, że nasz projekt może zachować rozmach fazy planowania a przy tym być realistyczny. W ten sposób angażujemy także niemal wszystkich członków zespołu. Kiedy zespół nauczy się przechodzić przez naturalne w tej sytuacji konflikty mamy szansę, by jego działania były wyjątkowo spójne i skuteczne.
Grzegorz Filipowicz
Komentarze do tego artykułu:
konrad kropkaw,
konrad.w(at)wp.pl
artykuł dotyka dwóch typów osobowości człowieka, podobnych do „dominujący” i „zdystansowany” i niby dwóch typów motywacji.
„niby” dlatego bo motywacja jest przedstawiona jako podział obowiązków, czyli nie werbalna zachęta do działania, ale pozwolenie realizowania się członków zespołu na polu, w którym dobrze się czują, będą bardziej skuteczni, pożyteczni dla realizowanego projektu
[ dodano: Środa, 25 Kwiecień 2007 ]
|
